بهترین پپتاید برای عضله سازی و افزایش حجم

تلاش برای رسیدن به اندام دلخواه از طریق تمرینات صحیح، رژیم غذایی مناسب، و رعایت استراحت، هدف اساسی بسیاری از بدنسازان است. با این حال، برخی از شرایط مانند ژنتیک ضعیف یا اهداف بزرگ، ممکن است رسیدن به این اهداف را دشوارتر کنند و به نظر برسد که غیرممکن است. در این مواقع، برخی از ورزشکاران ممکن است تصمیم بگیرند تا با استفاده از بهترین پپتایدها برای عضله سازی و رشد عضلات، پیشرفت خود را تسریع دهند.

جالب است بدانید که عوارض جانبی کمتری از پپتایدها نسبت به ترکیبات استروئیدی و سارم‌ها گزارش شده است.

پپتایدهای مناسب برای عضله سازی و رشد عضلات

قبل از بررسی پپتیدهای قابل استفاده برای افزایش حجم عضلات و عضله‌سازی، درک کاملی از نحوه عملکرد پپتیدها در سطح سلولی برای ایجاد رشد عضلانی ضروری است.

پپتیدها به طرق مختلفی که بدنسازان از آن‌ها برای تحریک رشد عضلات استفاده می‌کنند، دسته‌بندی می‌شوند. این شامل هورمون آزادکننده هورمون رشد (GHRH)، پپتایدهای آزادکننده هورمون رشد (GHRPs) و ترشح‌کننده‌های هورمون رشد (GHS) است.

اگرچه هدف نهایی این پپتیدها ایجاد رشد عضلانی است، اما هر یک مسیرهای مختلفی را برای این هدف دنبال می‌کنند.

رشته‌های عضلانی از اکتین و میوزین تشکیل شده‌اند که وظیفه انقباض و انبساط عضلات را برای حرکت بر عهده دارند.

به عنوان مثال، پپتاید TB-500 با افزایش دریافت اکتین، رشد و تکثیر سلول‌های عضلانی را افزایش می‌دهد.

پپتایدهای دیگر مانند ایپامورلین، سرمورلین، هگزارلین و CJC-1295 ترشح هورمون رشد (GH) را از غده هیپوفیز قدامی تحریک می‌کنند. این هورمون می‌تواند بر روی میوسیت‌ها اثر گذار باشد و باعث رشد فیبرهای عضلانی جدید شود.

پپتایدهای دیگر نیز وجود دارند که آزادسازی سوماتوستاتین (که به عنوان هورمون مهارکننده هورمون رشد (GHIH) نیز شناخته می‌شود) را مهار می‌کنند. این باعث نگه‌داشتن سطح بهینه هورمون رشد (GH) می‌شود تا رشد قابل توجهی در عضلات رخ دهد.

پپتایدها همچنین آزادسازی فاکتور رشد شبه‌انسولین 1 (IGF-1) را از کبد تحریک می‌کنند. IGF-1 باعث تولید پروتئین‌های ماهیچه‌ای می‌شود که به افزایش رشد عضلانی منجر می‌شود.

پپتایدهایی مانند فولیستاتین 344 میوستاتین را که یک تنظیم‌کننده طبیعی رشد عضلانی است، مهار می‌کنند. میوستاتین برای محدود کردن رشد عضلانی عمل می‌کند، اما فولیستاتین 344 میوستاتین را مهار می‌کند و باعث افزایش رشد عضلانی می‌شود.

همچنین، این پپتایدها رگزایی را افزایش می‌دهند که به تشکیل عروق خونی جدید در اطراف ناحیه عضلانی کمک می‌کند. این کمک می‌کند تا مواد مغذی، اکسیژن، هورمون‌ها و فاکتورهای رشد به میوسیت‌ها برای رشد بهینه ماهیچه‌ها تأمین شود.

بهترین پپتید برای رشد عضلات

فولیستاتین

فولیستاتین ۳۴۴ یک گلیکوپروتئین است که از فولیستاتین طبیعی مشتق شده و شامل ۳۲۳ اسید آمینه است.

میوستاتین که در بدن ما وجود دارد، رشد ماهیچه‌ها را محدود می‌کند. اما فولیستاتین ۳۴۴ این فعالیت میوستاتین را مهار می‌کند، به این ترتیب، مانع از محدود شدن رشد عضلانی می‌شود.

این مهار میوستاتین به این معنی است که رشد عضلانی دیگر محدود نمی‌شود. بنابراین، فیبرهای عضلانی جدید با سرعت بیشتری در بدن رشد می‌کنند و توده عضلانی کلی به طور قابل توجهی افزایش می‌یابد، که در نتیجه، به فرد قدرت بیشتری می‌بخشد.

یکی از مطالعات معروف روی موش‌ها (که بدون میوستاتین بودند) افزایش ۱۱۷ درصدی در فیبرهای عضلانی را نشان داد. این نتایج نشان می‌دهد که فولیستاتین ۳۴۴ ممکن است از راه‌های مختلفی در بدن کار کند تا به افزایش بیشتر عضلات منجر شود.

مزایای فولیستاتین ۳۴۴:

  1. افزایش رشد فیبرهای عضلانی: فولیستاتین ۳۴۴ با مهار فعالیت میوستاتین، باعث افزایش رشد فیبرهای عضلانی می‌شود، که منجر به افزایش حجم و قدرت عضلات می‌گردد.
  2. رشد بیشتر سلول‌های عضلانی: این پپتید باعث افزایش تعداد و حجم سلول‌های عضلانی می‌شود، که بهبود قابل توجهی در عملکرد عضلات و افزایش توانایی ورزشکاران می‌آورد.
  3. استقامت بیشتر و افزایش توانایی ورزشکار: با افزایش رشد عضلانی، فولیستاتین ۳۴۴ بهبود استقامت و توانایی ورزشکاران را افزایش می‌دهد، این امر می‌تواند باعث بهبود عملکرد ورزشی شود.

عوارض جانبی احتمالی فولیستاتین ۳۴۴:

  1. تضعیف مفاصل و رباط‌ها: مصرف طولانی‌مدت فولیستاتین ۳۴۴ ممکن است منجر به تضعیف مفاصل و رباط‌ها شود، که می‌تواند به مشکلات مربوط به مفاصل منجر شود.
  2. افزایش دمای بدن: برخی از افراد ممکن است پس از استفاده از فولیستاتین ۳۴۴ افزایش دمای بدن را تجربه کنند که ممکن است ناخواسته و ناراحت‌کننده باشد.
  3. بثورات جلدی در محل تزریق: برخی از افراد ممکن است در محل تزریق فولیستاتین ۳۴۴ با بروز بثورات جلدی روبه‌رو شوند که می‌تواند مزاحمتی آزاردهنده باشد.

 GHRP-6

(GHRP-6) یک پپتید است که به طور مستقیم تحریک غده هیپوفیز را افزایش می‌دهد، که باعث افزایش سطح هورمون رشد در بدن می‌شود. این پپتید به عنوان یک درمان جدید مورد بررسی قرار گرفته است و می‌تواند برای بازگرداندن تولید طبیعی هورمون رشد در بدن مورد استفاده قرار گیرد، به خصوص در شرایطی که استفاده طولانی مدت از نوع مصنوعی آن باعث اختلال در تولید طبیعی هورمون رشد شده باشد.

این پپتید همچنین می‌تواند بر روی سیستم عصبی نیز تأثیر گذار باشد و احتمالاً توانایی حفاظت از نورون‌ها و افزایش قدرت فرد را داشته باشد. عملکرد (GHRP-6) به شدت شبیه به چندین استرویید در خانواده دی هیدرو تستوسترون است.

مزایای (GHRP-6) شامل موارد زیر می‌شود:

  1. کاهش چربی بدن: مصرف (GHRP-6) می‌تواند منجر به کاهش چربی بدن شود و بنابراین برای بدن‌سازانی که در دوره کات هستند، ایده‌آل است. این پپتید همچنین برای افرادی که به شدت به دنبال کاهش چربی باقی‌مانده خود هستند جذاب است و با استفاده از آن این افراد می‌توانند با موفقیت چربی‌های اضافه خود را سوزانند.
  2. افزایش حجم عضلات: مصرف (GHRP-6) می‌تواند فرآیند رشد عضلات را تسهیل کند.
  3. افزایش استقامت: کسانی که از (GHRP-6) استفاده کرده‌اند گزارش داده‌اند که این پپتید می‌تواند به طور قابل توجهی سطح استقامت را افزایش دهد.
  4. خواص محافظتی و ضد التهابی: مصرف (GHRP-6) می‌تواند عضلات را بهتر حفظ کند و همچنین به عنوان یک عامل ضد التهاب عمل کند که برای ریکاوری مناسب و عضله‌سازی حیاتی است.

همچنین، مصرف (GHRP-6) باعث می‌شود که کبد بیشتر (IGF-1) را ترشیح کند که منجر به چربی‌سوزی سریعتر و افزایش حجم و قدرت در گذر زمان می‌شود.

در نهایت، تأثیر (GHRP-6) ممکن است به شرایط فیزیکی فرد بستگی داشته باشد، اما اگر فرد دچار چاقی باشد، این می‌تواند بر عملکرد آن تأثیر بگذارد. اگرچه برای افرادی که چاق نیستند، اثرات این دارو احتمالاً در مردان و زنان با هر رده سنی و با دوزهای مشخص مشابه خواهد بود.

عوارض جانبی (GHRP-6) شامل موارد زیر می‌شود:

  1. افزایش قابل توجه اشتها: یکی از عوارض جانبی رایج (GHRP-6) افزایش قابل توجه اشتها است. تحقیقات نشان داده است که (GHRP-6) دارای بیشترین پتانسیل برای افزایش گرسنگی فرد است. این افزایش گرسنگی پس از مصرف وعده‌های غذایی مناسب معمولاً کاهش می‌یابد، اما تا انتهای دوره مصرف، این عارضه جانبی ممکن است باقی بماند.
  2. شیرده شدن سینه‌ها: مصرف (GHRP-6) می‌تواند منجر به افزایش قابل توجه سطح پرولاکتین شود که ممکن است در برخی از افراد به شیرده شدن سینه‌ها منتهی شود. این عارضه جانبی بیشتر در افرادی دیده می‌شود که حساسیت زیادی دارند.
  3. سرگیجه و سرگردانی: برخی از مصرف کنندگان پس از استفاده از (GHRP-6) گزارش داده‌اند که ممکن است با سردرد و گیجی مواجه شوند.

از آنجایی که (GHRP-6) دارای عوارض جانبی ممکن است، استفاده از آن باید تحت نظارت پزشک باشد و فروش آن بدون نسخه پزشک انجام نمی‌شود. همچنین، اهمیتی دارد که هر گونه علائم ناخوشایند پس از مصرف این پپتید را به پزشک خود اطلاع دهید.

فاکتور رشد شبه انسولین ۱ (IGF-1)

فاکتور رشد مشابه انسولین ۱ (IGF-1) یک پروتئین هورمون است که نقش مهمی در رشد و توسعه بدن انسان دارد. در زیر به مزایا و وظایف این هورمون اشاره می‌شود:

  1. تاثیر آنابولیک: مصرف (IGF-1) می‌تواند رشد و توسعه عضلات را تسریع بخشد. این هورمون به سلول‌های عضلانی اجازه می‌دهد که بیشترین مقدار مواد غذایی را جذب کنند و در نتیجه بهبود قدرت و حجم عضلات را فراهم می‌آورد.
  2. تاثیر در رشد استخوان و بافت‌های همبند: (IGF-1) نقش مهمی در استحکام و توسعه استخوان‌ها و بافت‌های همبند ایفا می‌کند. این بهبودات می‌تواند به تقویت ساختمان و استحکام بدن کمک کند.
  3. تاثیر در انتقال مواد غذایی: (IGF-1) مانند انسولین نیز وظیفه انتقال مواد غذایی به سلول‌ها را بر عهده دارد، اما به طور خاص بر رشد و توسعه عضلات تأثیر می‌گذارد.
  4. تاثیرات در دوره‌های مختلف رشد: (IGF-1) در دوران کودکی نقش مهمی در رشد و توسعه بدن انسان دارد، در حالی که در افراد بالغ نیز می‌تواند تأثیرات آنابولیک مثبتی داشته باشد.

از لحاظ پزشکی، (IGF-1) به عنوان یک درمان برای اختلالات رشد استفاده می‌شود، اما تحقیقات بر روی کاربردهای دیگر آن نیز در حال ادامه است. انواع مختلفی از (IGF-1) برای تزریق خارجی به بدن در طول این سال‌ها توسعه یافته‌اند، همه این انواع دارای ویژگی‌های مختلفی از نظر نیمه عمر و دوز مصرفی هستند.

عوارض جانبی (IGF-1) می‌تواند به شکل زیر باشد:

  1. هیپوگلیسمی: کاهش سطح قند خون که ممکن است باعث علائمی نظیر سردرد، اشفتگی، گیجی و احساس خستگی شود.
  2. رشد غیر نرمال استخوان‌ها و ارگان‌ها: مصرف طولانی‌مدت و با دوزهای بالا می‌تواند منجر به آکرومگالی شود که شامل رشد غیرنرمال دست‌ها، پاها و صورت است. این مشکل ممکن است با رشد اضافی استخوان‌ها و ارگان‌های داخلی همراه باشد.
  3. افزایش خطر بروز تومورها: هرچند (IGF-1) خود به صورت مستقیم عامل ایجاد سرطان نیست، اما مصرف طولانی‌مدت و با دوزهای بالا ممکن است خطر بروز تومورهای بدخیم را افزایش دهد، به ویژه در افراد دارای سابقه تومور یا سرطان.
  4. آکرومگالی: رشد غیرنرمال دست‌ها، پاها و صورت که به علت افزایش غیرطبیعی تولید (IGF-1) رخ می‌دهد.
  5. تحریک رشد سلول‌های توموری: مصرف طولانی‌مدت (IGF-1) ممکن است تحریک رشد سلول‌های توموری را افزایش دهد.

CJC-1295

CJC-1295 یک پپتید آزادکننده هورمون رشد است که شامل ۲۹ اسید آمینه می‌باشد.

این پپتاید ترشح ضربانی (چندباره) هورمون رشد (GH) از غده هیپوفیز را افزایش می‌دهد. ترشح هورمون رشد (GH) ناشی از CJC-1295 تأثیرات گسترده‌ای بر رشد عضلات دارد.

همچنین، با احتباس کلسیم در بدن، که برای انقباض عضلانی ضروری است، سبب می‌شود. همچنین، این پپتاید با افزایش سنتز پروتئین که برای رشد عضلات لازم است، تاثیر مثبتی دارد.

CJC-1295 همچنین تعادلی بین توده عضلانی و کاهش چربی ایجاد می‌کند که منجر به افزایش قدرت برای بدنسازان می‌شود. این اثرات ترکیبی از افزایش عضلات و کاهش چربی باعث افزایش توان و عملکرد در ورزشکاران و بدنسازان می‌شود.

مزایای CJC-1295:

  1. افزایش احتباس کلسیم: CJC-1295 می‌تواند باعث افزایش احتباس کلسیم در بدن شود که برای انقباض عضلانی و عملکرد عضلات ضروری است.
  2. افزایش سنتز پروتئین و رشد عضلات: این پپتاید با افزایش سنتز پروتئین، به رشد و تقویت عضلات کمک می‌کند، که این موضوع بهبود قدرت و عملکرد ورزشی را تسریع می‌کند.
  3. افزایش چربی سوزی: CJC-1295 می‌تواند به افزایش چربی سوزی در بدن کمک کند، که می‌تواند به تعادل بین توده عضلانی و چربی و بهبود ترکیب بدنی منجر شود.

عوارض جانبی احتمالی CJC-1295:

  1. واکنش‌هایی در محل تزریق مثل درد، قرمزی یا تورم: برخی از افراد ممکن است در محل تزریق CJC-1295 با واکنش‌هایی مانند درد، قرمزی یا تورم مواجه شوند که ممکن است ناخواسته و ناراحت‌کننده باشد.
  2. سرخ شدن صورت: برخی از افراد ممکن است پس از مصرف CJC-1295 با سرخ شدن صورت روبرو شوند که ممکن است ناخواسته باشد و احتمالاً موجب ناراحتی شود.

نکته:

مصرف پپتیدها به دقت و با راهنمایی یک پزشک یا متخصص تغذیه انجام شود. این پپتیدها معمولاً به صورت تزریقی مصرف می‌شوند و برای افرادی که با این روش موافقت کرده‌اند، باید دقیقاً دستورالعمل‌های مربوط به تزریق را دنبال کنند. در صورتی که پپتیدها به صورت خوراکی یا به صورت دیگری مصرف شوند، همچنان نیاز به دقت در مصرف و پیگیری توسط متخصص دارند.

از آنجایی که بسیاری از پپتیدها آزمایشات بالینی مبتنی بر انسان را تکمیل نکرده‌اند، وجود داروهایی که به طور رسمی تأیید شده باشند ممکن است محدود باشد. به همین دلیل، هرگز از پپتیدها استفاده نکنید مگر اینکه توسط یک پزشک یا متخصص تایید شده باشید.

در مورد عوارض جانبی، باید توجه داشت که هر دارویی ممکن است عوارض جانبی داشته باشد، اما مطالعات نشان می‌دهد که پپتیدها به طور کلی ایمن و بی‌خطر هستند. عوارضی که گزارش شده اند، معمولاً به شدت نیستند و می‌توانند با توجه به شرایط ترکیبات و مواد مصرفی کاهش یابند.

درباره بهترین استک پپتیدها برای عضله‌سازی، استفاده از CJC-1295 و Ipamorelin به عنوان یک استک معمولاً مورد توصیه است. این دو پپتید همراه با هم می‌توانند به طور کامل اثرات مثبت خود را تقویت کنند و به دلیل نیمه‌عمر متفاوتی که دارند، می‌توانند در طول یک دوره مصرف مؤثر باشند. با این حال، قبل از هرگونه استفاده، همیشه با یک متخصص مشورت کنید و دستورالعمل‌های مصرف را رعایت کنید.

دیدگاه ها 0

درباره این مطلب دیدگاهی ارسال کنید